Kürdanlarım ve Ben (Bir Çağan Irmak Filmi Değil) (Cidden Değil)

Küçükken, yani daha mâlum şahıs solunumdayken; hoşça bir kâbusum vardı. Görmelik. Hoşça dedim, çünkü kendisi, çekirdek ailemi içerirdi. Di’li geçmiş zaman kullanıyorum; çünkü ne zamandır görmemekteyim. Ancak unutmadığım bir kâbusum işte. Belki tek defa gördüm, belki çok. Bilmiyorum işin esası. Tasavvur etmene yardımcı olayım. Buyur.

               

Doğup, büyüdüğüm ev. Aile apartmanıydı; hafif eğimli bir yokuş üzerinde, apartman kapısından çıktığın an, karşında koca bir ceviz ağacı olan. O ağaç da, başka bir apartman bahçesine kök salmış; farklı bir bahtsızdı. Neyse. Orta sınıf bir mahallenin, yokuş yukarı ortalar açılan, en azından çabalanan, doğrusu çabaladığım sokağındaydı ev. Billûr Sokak. Etrafımı türlü sinirlere sevk eden iyimserliğimi o yokuş sayesinde edindim. İşte bizim mutfak; bu sokağa ikinci kattan bakardı. Annem ceviz ağacının gölgesinde, domates filan yetiştirirdi. Yoğurt bile mayalamışlığı vardır yani. Elinden gelir. (Gri ile yeşilin, “inanılmaz muhteşem süper” savaşını hayal etmeden önceki son durağın bu cümle.) İşte o kâbus, bu mutfaktaydı. Önce mutfağı görürdüm, sonra annemi, kardeşimi, babamı, kendimi. Bir an, “pat” diye, odam gözümün önüne gelirdi. Sonra hepimiz, özellikle annem ve kardeşim, kocaman, devasa; neredeyse ortadan ikiye kırılmış; ancak bir kenarı tutan ve yarasını kapatmaya çalışan bir kürdanın, tam ortasında olurduk. Kırılma noktasında. Ve ben çığlıklar atıp, haykırdıkça; o kürdan durmaksızın kapanırdı. İşte tam o an; çaresizliği, özlemi, hatta sanırım ölümü hisseder, uyanırdım. Bu kâbusumu hiç unutmadım. Sağ olsun yazılmışın da yardımı oldu. Allah büyük.

Sonuçta, kürdan sevdamın çoğu buradan geliyor. Geri kalanı ise; baktırmadığım çürüklerin parçaladığı dişlerin arasına kaçan parçalardan. Bu kâbus, onlardan da beter lâkin.

Her kürdanımı olmasa da, kalınca olanları üç parçaya bölerim.  Ucuz edebiyat yapmayı da, kesemediğim ortalar kadar seviyorum. Ota püsüre yazmayı da severim ayrıyetten’. Sağlıcakla.